Mannelijkheid en vrouwelijkheid....wat is dat eigenlijk? Ik bedoel met mannelijk niet de man met het stoere gespierde uiterlijk, maar de masculiene eigenschappen kracht, moed, actie, of Hofstede's competitie en de prestatiedrijfveer, de beste willen zijn. Bij feminiene eigenschappen kun je denken aan zorg voor anderen (Hofstede). De vrouwelijk pool staats voor ontvangen, luisteren, wijsheid en intuïtie door niet-doen (Gieles). In Transformatiewerk zien we mannelijk en vrouwelijk als twee polen die we allemaal in ons hebben.

Velen onder ons zitten overwegend  in een van de polen, identificeren zich met een pool (zoals de zorgzame moeder of degene die alle beslissingen neemt). Je kunt ook een pool in jezelf ontkennen, zoals een man soms zijn vrouwelijke, gevoelige eigenschappen niet wil laten zien aan de buitenwereld, of een vrouw niet voor zichzelf durft op te komen.

 

Door te werken met de mannelijke en de vrouwelijk pool, wordt je bewust wanneer je eenzijdig, in één pool, bent ("dualiteit", het of-of) en kun je toe naar het gelijktijdig bestaan, de polariteit (het en-en).

Het gouden midden van de polen
Een oefening uit het Transformatiewerk, 'het mystieke huwelijk', laat je het deel van jezelf dat je ontkent echt zien, zodat je het accepteert en de energie ervan tot je beschikking komt om in te zetten wanneer dat nodig is, wanneer je daar behoefte aan hebt.

In de oefening begin je met een kant die verwaarloosd of onderbelicht voelt. februari 2009. Ik mis bij mezelf het scherp zijn. Ik neem gauw genoegen met wat een ander vindt of zegt en ben niet kritisch genoeg, vind ik. Er komt een beeld bij me naar boven van een haai met scherpe tanden in zijn bek! Ik begin de haai rechts naast me te zien (recht van je popt meestal de mannelijke pool op, links de vrouwelijke). Ik verplaats me in de haai (zowel fysiek, qua zitplaats én in mijn verbeelding), ga me er in inleven, invoelen. Ik voelde me scherp kijken naar de buitenwereld, ik maakte een golvende beweging met mijn lijf, zodat ik alles overzie, niks kan missen. Af en toe hap ik fel naar wat er voor me is. Klap! gaan mijn tanden speels en agressief tegen elkaar.

Kan ik dit deel accepteren als van mij? Kan ik dit deel van mij energie geven? Ja. Een opluchting. Ik hield hier niet van. Ik baal als ik boos ben op iemand en hoe ik dat uit. Maar ik mis tegelijkertijd een scherpte die ik nodig heb om de acties van een ander af te wegen. Al gaat het om iets wat ik ervaar als een irritante eigenschap van mezelf, ik leer er de kwaliteit van in te zien. Af en toe happen (of "nee" zeggen op een verzoek) is goed voor me. Ik zorg voor mezelf, durf conflicten aan te gaan. Ik heb de haai af en toe nodig. Ik lach als ik me dit realiseer, voel me er vrij bij.

Als ik weer op mijn oorspronkelijke plaats in het midden zit, adem ik de haai even in. Hij is deel van mij. Het bleek dat mijn innerlijke man onderbelicht is. Herkenbaar.

De haai is één pool, de mannelijke. En bij elke pool hoort een tegenpool... Op zoek naar de tegenpool, komt er een Boeddhabeeld in me op. Een onbeweeglijk, prachtig, Boeddhabeeld met een dunne houten schil, met aan de binnenkant een enorme energie die binnen rondwervelt. Me inleven in deze metafoor, leerde me de enorme rust die er in me is, een statigheid die hoort bij iemand die IN zichzelf is en tegelijkertijd ook de buitenwereld kan laten zijn wat ie is. Ik voelde me groter worden, maar ook begrensd, als een hele persoon.

En daar zat ik, tussen mijn haai en mijn Boeddha. Twee kanten van mij, die er bij mij nooit helemaal kunnen zijn. Ik verafschuwde het happen van de haai bij mezelf, maar ook als anderen het doen. Het grote Boeddha beeld was nieuw voor mij. Ben ik ook zo rustig en statig? Ja. En sinds ik deze oefening gedaan heb, herken ik deze energie als ik me ontspan en verbindt met de natuur.

Tot slot rijken beide kanten elkaar de hand. Dat heeft even tijd nodig. Ik voel het in mijn geest en mijn lichaam gebeuren, alsof er een nieuw evenwicht komt. Het is overwhelming: licht vult me.

Het geïntegreerde gevoel vervult me nog uren na de oefening met een enorme liefdevolle rust binnen in mezelf en ook heel bewust naar degene van wie ik zielsveel hou.

 

Dualiteit: wat gebeurt er als je in één pool zit, 'uit balans' bent?
Vrouwelijke energie, in essentie zachtheid en ontvankelijkheid, kan vervormen tot een te grote kwetsbaarheid of zelfs depressie en angst voor confrontaties (je mist de kracht in jezelf om confrontaties aan te gaan).  Je zoekt je veiligheid en ondersteuning buiten jezelf in plaats van bij jezelf. Als je innerlijke man afwezig is, zal de vrouw zichzelf gaan bewapenen.
"Bij een afwezige innerlijke vrouw, voelt de man zich thuisloos", oefent hij snel macht uit.
"Wanneer mannelijke energie een eigen leven gaat leiden, wordt die van een positieve, stevige kracht tot starheid en macht. Ze verwordt tot kramp, omdat vrouwelijke zachtheid ontbreekt." "Mensen die aan de pluskant zijn blijven steken, geven je geen toegang tot hun innerlijk, maar houden een muur van kracht om zich heen in stand." (Tussen aanhalingsteken staan citaten uit de Handleiding Essentieel Coachen, deel 3 van Lenne Gieles.)


Polariteit in plaats van dualiteit: de polen bestaan naast elkaar in je
Het mannelijke en vrouwelijke in je kunnen elkaar echter ook prachtig aanvullen. Lenne Gieles beschrijft het zo: "de innerlijke man beschermt met zijn kracht de innerlijke vrouw. De innerlijke vrouw kan zich veilig gaan voelen".

Als je mannelijke en je vrouwelijke kant samen tegelijk aanwezig zijn in je, dan spreken we bij transformatiewerk van evenwicht tussen geven en ontvangen. En wat mij betreft betekent dat 'bij jezelf zijn'.

Het mystieke huwelijk voegt iets wat uit elkaar was samen en je bent tegelijk één met wat er om je heen is.... Je hart gaat open voor jezelf.
Dit liefhebben in jezelf is het mystieke huwelijk. Je man en vrouw versmelten: hij gaat mee naar binnen, zij met hem mee naar buiten. Als het mannelijke en vrouwelijke in je precies gelijk zijn en elkaar liefhebben, wordt je een kanaal voor universele liefde.