De trompetklimmer staat voor mij symbool voor geloof in jezelf, kunnen opkomen voor wat er werkelijk in je hart zit (zonder al die oordelen uit je logica dat je nog niet klaar bent). Hoe moeilijk is dat voor mensen die alles graag goed, of liever nog...perfect doen?!? Hoe kun je ooit tevreden zijn met jezelf en in je kracht staan als er nog zoveel gedaan moet worden om dat te bereiken?!
Ik heb rationeel geleerd dat het helemaal niet nodig is om het gevoel hebben dat je alle doelen moet hebben bereikt die je op dit moment had kunnen bereiken... Elke tussenstap brengt je tenslotte een stukje dichter naar je einddoel. Je mag dus best blij zijn met wat je wél hebt bereikt. Maarre... je rationele gedachten bepalen dan wel deels of je in jezelf gelooft, de emotie heeft véél meer impact op je geloof dat je krachtig bent.
De "Koninklijke weg" naar emotioneel zelfvertrouwen is keer op keer weer voelen dat je goed bent zoals je bent, dat je trouw bent aan jezelf en dat je helemaal op de goede weg bent, dat je mag zeggen wat je voelt. Gelukkig zijn er ook binnen-door-weggetjes. Eén zo'n binnendoortje dat je kunt gebruiken is een affirmatie. Je affirmatie "ik sta in mijn kracht" kan worden versterkt door de Trompetklimmer. Zorg dat je het plaatje vaak ziet, of leuker nog, de struik & bloem in je tuin hebt en er vaak even bij stil staat. En denk dagelijks zo veel je kunt: "Wat ik voel en denk en doe, is goed. Ik ben krachtig. Ik voel me krachtig". Je hoeft het echt nog niet direct te geloven! De eerste keer niet, en zelfs de honderdste keer nog niet. Maar hoe vaker je de woorden uitspreekt, fluistert of denkt; langzamerhand komt het geloof. (Ja, zo werken je hersenen. Laat je hersenen vaak denken dat je goed bent en zo maak je hersencellen aan die dat denken. En als je hart gloeit als je zo denkt, dan verbindt je je denken met je gevoel. Zo zie ik het. En jij?