Gisteren keek ik naar Pascale Simon's film "Lotus". Tegelijk een mooie en trieste film. Veel van de characters waren mensen die het zwaar hadden in hun leven. Ze konden niet van hun geliefden krijgen wat ze zo graag wilden. Afgesloten van hun belangrijke anderen. Er was wel contact, maar weinig van dat diepgaande liefdevolle contact wat relaties met anderen zo mooi maakt.
In termen van
transformatiewerk
zou ik zeggen dat de meeste mensen in de film zich hadden afgesloten van anderen, alsof ze in de aarde verstopt waren. Aarde als element staat symbool voor het uit contact gaan, het jezelf afschermen van contact. Je energie wordt dichter, je raakt afgesloten, mensen kunnen moeilijk contact met je krijgen. Ik zag het in de film herhaaldelijk. Tussen ex-echtgenoten die voor hun zwakbegaafde zoon deden alsof ze nog samen zijn. Tussen de dochter en moeder die over moeders euthanasie spraken. Gesloten. Niet praten over hun eigen behoeften en pijn. Vooral reagerend op een norse manier.
Verbergen ze hun eigen gevoel? Of weten ze niet wat hun echte gevoel is misschien?

Het leek wel alsof deze geslotenheid, deze norsheid het stuur van de persoon zelf overnam. De norsheid werd een automatisch reactiepatroon. Dat automatische reactiepatroon werkt als een soort weerstand om te voelen ‘wat is’ van binnen. Misschien voelde de man nog erg veel liefde voor zijn ex-vrouw. Misschien zag hij geen enkele manier om haar affectie te krijgen. Misschien voelde hij zijn onvermogen om met zijn zoon en met zijn ex-vrouw om te gaan. Maar wilde hij dat allemaal liever niet toelaten.

Die gevoelens kunnen veel verdriet veroorzaken en daarom laten we ze vaak niet toe. We schieten al in de weerstand als we alleen al bang zijn dat zulke pijnlijke gevoelens aan de oppervlakte gaan komen. De man in de film lijkt zich te isoleren als reactie. Hij laat zijn eigen gevoel niet meer zien.

Mijn boodschap? Probeer je bewust te zijn dat je regelmatig in afweer schiet. Voor de een is dat norsheid, voor de ander is dat vurig in de aanval schieten.
Hoe meer je bewust bent dat je het zo doet, hoe meer het er mag zijn van jezelf. Je hoeft het niet persé weg te drukken, die eerste gezonde reactie van pijn, of de eigenlijke behoefte. En, hoe meer je mens mag zijn en je authentieke zelf kunt zijn en laten zien.

En als je partner in zo'n weerstand schiet, wat kun je dan doen? Lees verder.in onderstaande blog.

Tot slot een tekst van de Coachingskalender van 6 februari. Als je je afsluit voor verdriet, sluit je je ook af voor geluk.