Een klant probeert hard om niet te huilen. Ze is gefrustreerd over haar eigen worsteling: iemand had haar hulp gevraagd en ze wilde dat eigenlijk niet doen. Maar, ze had  toch maar toegegeven. Als ik haar vraag  het gevecht tegen de tranen even te voelen, komt er opeens boosheid boven. Die boosheid naar de ander te uiten vindt ze geen optie, maar ze kan wel visualiseren dat ze de boosheid uit. Na het tranengevecht en de visualisatie zit ze veel relaxter. En ondanks dat ze nooit in het echt haar boosheid zou uiten: alleen de boosheid aan haarzelf toegeven deed goed. 
Als je weerstand voelt tegen iets, denk dan aan deze boodschap: als ik mijn emotie ervaar en beleef, dan kan mijn weerstand verminderen in plaats van versterken.

Weerstand, wat is dat?
Weerstand is verzet om iets te voelen. Het is aversie tegen je eigen reactie op een gebeurtenis. 
Ik bedoel met weerstand niet de logische redenering dat tranen of boosheid 'nu even niet op hun plaats zijn', maar het onduidelijke gevecht dat je in je innerlijk voert. Je weet niet precies wat er aan de hand is, maar je baalt van het gevoel dat het je geeft (ik wil niet huilen, ik wil hier niet over vertellen, "die stomme collega",...). En je hebt niet eens door waarom niet. Soms komen tranen op door een onbewuste herinnering aan pijnlijke kritiek vroeger en de tranen die je toen ook al moest binnen houden.... dat je niet door had waarom je eigenlijk echt emotioneel reageert, wordt dan best logisch.

De weerstand, je verzet, vormt een grote kracht in je, die een andere kracht tegenwerkt of belemmert. En dat kost energie! 
Het accepteren van je boosheid of tranen (maar allereerst de weerstand die je daartegen voelt), maakt dat je meer ontspannen om kunt gaan met volgende situaties. Zelfs als onderliggend trauma's nog niet zijn verwerkt of zelfs maar geraakt.

Voor meer voorbeelden: vraag de Nieuwsbrief van juli aan (rechts op deze pagina).